Skip to menu

XEDITION

두근두근 On You

สถานะ : ยังไม่จบ

KimYoonBe

두근두근 On You

(ทูกึนทูกึน ออน ยู)

ตึกตัก ไม่ได้ตั้งใจจะรัก...จริงๆ นะ

 

Chapter 01

 

 

พรากผู้เยาว์

 

คำคำนั้นปรากฏขึ้นในหัวของพายทันที

 

นี่เขาพรากผู้เยาว์จริงๆ เหรอเนี่ย โอ้ย เด็กบ้าอะไรหน้าแก่ชะมัดเลย พายอยากจะร้องไห้ ไม่สิ เขาต่างหากที่ถูกกิน พรากเพิ๊กอะไร ไม่นับๆ

 

"นี่คุณ..."

 

เสียงทุ้มของคนที่ยกนิ้วชี้มา ทำให้พายรีบออกมาจากห้วงความคิดชลมุนของตนเอง แล้วรีบเดินเข้าไปปิดปากเด็กหนุ่มอย่างมีพิรุธ

 

พายหันไปยิ้มให้ป้าอรทั้งที่มือยังปิดอยู่ที่ปากเจ้าของบ้าน

 

"เดี๋ยวผมขอคุยอะไรกับซองชอนหน่อยนะครับ"

 

แม้ป้าอรจะติดใจสงสัย แต่เธอก็ไม่เก็บเอาเรื่องของเจ้านายมาคิดให้มากความ เธอจึงขอตัวไปเตรียมจัดโต๊ะอาหาร

 

เมื่อเหลือกันอยู่สองคน พายก็ถอนหายใจ หันมาหาเจ้าเด็กตัวโข่งที่โตจนป่านนี้ยังต้องมีคนมาดูแล เขาก็นึกว่าจะเป็นเด็กตัวน้อยทำอะไรเองไม่ค่อยได้เสียอีก หันกลับมาก็เห็นสายตาคมจ้องมองเขม็ง และด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมาก การโดนคนก้มมองก็น่ากลัวน้อยเสียเมื่อไหร่ พายชักมือออกแต่ถูกมือใหญ่คว้าไว้หมับ

 

เด็กหนุ่มเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ในสายตาคนมอง

 

"ผมคิดอยู่ว่าจะไล่คนที่พ่อส่งมายังไงดี แต่ถ้าเป็นคุณผมก็โอเคนะ"

 

พายขืนมือกลับมาได้สำเร็จ เขารู้สึกประหม่าเมื่อต้องมาคุยกับเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ซ้ำยังเคยมีเซ็กส์ด้วยกันอีก ...ก็นั่นน่ะสิ หมอนี่ยังอายุไม่ถึงสักหน่อย แล้วไปโผล่ที่ผับเมื่อคืนได้ยังไง  คิดแล้วก็ถามออกไปด้วยความข้องใจ แต่เด็กหนุ่มกลับยักไหล่ตอบง่าย

 

"ใช้บัตรปลอม ใครๆ เขาก็ใช้กันทั้งนั้นแหละ"

 

พายหรี่ตามองคล้ายผู้ใหญ่จับผิดเด็ก แล้วก็ตัดสินใจว่าเรื่องเมื่อคืนมันไม่ควรจะสานต่อไม่ว่าทางใดก็ตาม

 

"เรื่องเมื่อคืน..."

 

"เมื่อคืนคุณสุดยอดมาก ผมไม่เคยมีเซ........."

 

พายกระโดดไปปิดปากเด็กโข่งแทบไม่ทัน

 

"จะบ้าเหรอไง อย่าเที่ยวพูดไปเรื่อยอย่างนี้สิ!!" พายหันซ้ายหันขวาอย่างคนมีชนักติดหลัง

 

เจ้าของบ้านเลิกคิ้ว แกะมือบางให้พ้นทาง แล้วพูดหน้าตาเฉย "คุณจะอายทำไม น่าภูมิใจออกนะ ผมไม่เคยทำกับใครแล้วรู้สึกดีเท่านี้มาก่อนเลย ลองผมพูดชมเรื่องเซ็กส์กับคู่ขาคนอื่น ป่านนี้จูบตอบผมเอาใจกันใหญ่แล้ว"

 

โอ้ย ไอ้เด็กบ้า "หยุดพูดเลยนะ ห้ามพูดเรื่องเมื่อคืนอีก เข้าใจมั้ย!"

 

"ไม่เข้าใจ"

 

พายอยากโขกหัวตัวเองกับขอบประตู ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เด็กมัธยมปลายแถมยังเป็นลูกของเพื่อนพ่อ เขาจะไม่เดือดร้อนอะไรเลย แต่นี่มัน...อ๊าค

 

คนในชุดนักเรียนมองร่างบางที่ยืนขยี้หัวตัวเองแล้วอยากจะขำ เมื่อคืนคนคนนี้ทั้งเซ็กซี่ทั้งสะดุดตากว่าใครในผับ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกันอีกในสภาพนี้ แถมยังดูน่ารักน่าฟัดสุดๆ

 

"นาย!" พายหยุดโหยหวนกับตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นยกนิ้วชี้ "ฉันเป็นผู้ปกครองของนายชั่วคราว เพราะฉะนั้นนายต้องวางตัวเป็นเด็กในความปกครองของฉัน ห้ามลามปามเด็ดขาด เรื่องเมื่อคืนถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น และก็ห้ามพู...ด...อื้อ....อื้อๆ...."

 

ยังพูดไม่ทันจบ เด็กในความปกครองของพายก็จับหน้าเขาให้เงยขึ้นเพื่อรับจูบรุ่มร้อนที่ชวนให้หลงเคลิ้มอย่างที่สุด

 

พายหลับตาแน่น พยายามตีมือลงบนไหล่กว้างให้ปล่อย แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เขาเผลออ้าปากหมายจะโวยวาย กลับกลายเป็นเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาเสียนี่

 

แล้วพายจะทนได้ยังไง

 

จูบจนพอใจแล้ว เด็กหนุ่มค่อยถอนริมฝีปากออก เขาประคองเอวบางของคนที่ยังมึนเมากับรสจูบ ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกถึงความพอใจในปฏิกิริยาของร่างบาง

 

"ผมชื่อเล่นว่าคริส แล้วคุณผู้ปกครอง ชื่ออะไรครับ?" เสียงกระซิบที่ใกล้หูเกินความจำเป็นทำให้พายได้สติ เขารีบดึงตัวเองออกมา จัดเผ้าจัดผมพลางถอยหลังไปสองก้าว

"พาย" ตอบแบบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เขายอมรับว่าจูบของคริสนั้นจัดว่าดีมาก มากจนน่าหงุดหงิด ไอ้เด็กนี่มันไปสรรหาเทคนิคมาจากไหนวะ

 

"พาย..." คริสทวนคำ พยักหน้าเบาๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้สองก้าว ยื่นหน้าเข้าไปหาคนที่เอนตัวหนี "แค่ชื่อก็น่ากินแล้ว" ก่อนแลบลิ้นเลียลิ้มฝีปากตัวเองได้น่าขโมยจูบมาก

โอเค พายยอมแพ้

 

พายยกธงขาว ยอมรับว่าภายนอกของคริสนั้นตรงสเปคเขาทุกอย่าง แล้วจะให้เขาเอาอะไรไปทนทานการเข้าหาจากคนที่ชอบได้เล่า ไม่ต้องพูดถึงชั้นเชิงที่เด็กโข่งนี่มีเกินหน้าเกินตานั่นอีก

 

ไม่สิพาย นายจะยอมง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ นี่น่ะเด็กมัธยมนะ แล้วยังเป็นลูกเพื่อนของพ่อด้วย ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด

 

พายพยายามย้ำความจริงกับตัวเอง เขาต้องแยกแยะให้ออก ว่าอะไรควรไม่ควร ใช่! เขาต้อง...

 

"คืนนี้คุณมานอนที่ห้องผมสิ ผมจะได้..."

 

โว้ย ไอ้เด็กบ้า!

 

พายยกสองแขนขึ้นไขว้ท่ากากบาท ถอยหลังไปอีกก้าวแล้วทำหน้าจริงจังตอนที่พูด "ไม่มีคืนนี้หรือคืนไหนทั้งนั้น! นายจะไม่ได้แตะต้องฉันอีก ไม่มีทา......อื้อๆ"

 

จูบเร็วๆทำเอาพายตั้งรับไม่ทันเช่นเคย แต่คราวนี้คริสไม่ได้รุกล้ำเข้าไป เขาจูบแบบดูดริมฝีปากบางดังจุ๊ฟ แล้วถอนออก ยิ้มพร้อมยักคิ้วให้คนสติแตก

 

"พูดมากจัง ผมหิวข้าวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ"

 

ริมฝีปากบางได้แต่อ้าพะงาบๆ สายตามองตามหลังเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนไปอย่างพูดอะไรไม่ออก

 

อย่าว่าแต่พูดเลย ในหัวตอนนี้ของพายมันโล่งโจ้งไปหมดแล้ว

 

 

 

--------------------------------------------------

 

 

 

"ตายแน่ ฉันต้องตายแน่ๆ!"

 

เสียงหวานดังลั่นท่ามกลางร้านอาหารกึ่งผับบาร์ ในเวลาบ่ายสี่อย่างนี้ร้านยังมีลูกค้าไม่มากนัก แต่ก็ใช่ว่าจะมาส่งเสียงดังรบกวนแขกได้ ดังนั้นเบสท์มือกีต้าร์ประจำวงที่มาเล่นที่ร้านแห่งนี้เป็นประจำจึงลากเพื่อนออกมาคุยกันที่โต๊ะหน้าร้าน เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นจุดสนใจ ...ซึ่งเอาจริงๆ แค่หน้าตาของพายก็เป็นจุดสนใจได้มากพออยู่แล้ว

 

"ใจเย็น อะไรของนายเนี่ย มาถึงก็โวยวายเลย"

 

เบสท์มองเพื่อนที่จะว่าสนิทก็ไม่เชิง จะไม่สนิทก็ไม่ใช่ พวกเขาสองคนรู้จักกันได้ก็เพราะมีแพทเทิร์นเป็นเพื่อนสนิทด้วยกันทั้งคู่ แล้วก็ไม่รู้เพราะอะไรพายถึงโทรหาเขาแล้วโผล่มาโวยวายอย่างที่เห็นนี้ได้

 

"เบสท์~ ฉันต้องตายแน่เลย ฮือออออ"

 

เบสท์เริ่มไม่ทน เขาเอื้อมมือไปจับสองแขนของคนที่ก้มหน้ากุมหัว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แล้วก็ต้องสูดหายใจเฮือก คือเบสท์ก็พอจะรู้ว่าพายหน้าตาดีเข้าขั้นถึงดีมากมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว แต่อาจเพราะไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี พายถึงได้ดูดีมากขึ้นไปอีกอย่างที่เห็นอยู่นี้

 

ถ้าแพทเทิร์นน่ารักยังไง พายก็สวยอย่างนั้นนั่นแหละ

 

เบสท์สะบัดหัว เขาขยับออกจากพายนิดหน่อย "ไหน เป็นอะไรเล่ามาให้ฉันเข้าใจหน่อยสิ ถ้ายังเอาแต่โวยวายพูดไม่รู้เรื่องก็ไปหาคนอื่นเลย ฉันไม่ได้ว่างทั้งวันนะเว้ย"

พายช้อนสายตา "ไอ้คนใจร้าย ไม่เป็นห่วงเพื่อนบ้างเลย"

 

"เอ้า อะไรของนายวะ" ถึงตาเบสท์ขยี้หัวตัวเองบ้างแล้ว

 

นั่งรออีกสองนาที ร่างบางก็เหยียดหลังขึ้นนั่งตัวตรง ดูเหมือนเจ้าตัวต้องใช้ความพยายามกว่าจะเล่าเรื่องออกมาได้

 

เบสท์นั่งฟังเรื่องราวของเพื่อนกับเด็กมัธยมจนจบแล้วได้แต่อ้าปากหวอ อื้อหือ พายนี่ตัวแม่ใช่เล่น

 

"ฉันต้องแย่แน่ๆ เลย"

 

"ก็เสือกไปเอาน้องเค้าเองอ่ะ"

 

"พูดงี้ได้ไงวะเบสท์ ฉันต่างหากที่ถูกเอาอ่ะ!!"

 

เบสท์รีบหันซ้ายหันขวาตาเหลือก "พูดเบาๆ หน่อยสิวะ" เขาถอนหายใจ "แล้วทำไมนายยังนอนกับน้องเค้าอีกล่ะ ครั้งแรกไม่รู้มันก็ช่วยไม่ได้ แต่ตอนนี้นายก็รู้แล้วนี่"

 

พายมองหน้าเพื่อน กระพริบตาปริบๆ "ก็...เด็กมันน่ากินนี่หว่า แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มด้วย ...ฉันถึงบอกอยู่นี่ไงว่าฉันต้องแย่แน่ๆ ฮือ......"

 

ไม่ว่าจะพูดยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้นพายรู้ดี ความจริงก็เป็นเขาเองที่ยอมมีอะไรกับคริสเป็นครั้งที่สองเมื่อคืนนี้ ก็ใครใช้ให้หมอนั่นแอบเข้ามาในห้องตอนเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะ อะไรๆ มันก็เลยเป็นไปอย่างที่หมอนั่นต้องการน่ะแหละ ...โอเค เขาเองก็ต้องการเหมือนกัน เป็นใครจะยอมทนได้ล่ะ ถูกเหวี่ยงลงกลางเตียงแล้วโดดมาขึ้นคร่อมพร้อมถอดเสื้อโชว์กล้ามท้องอย่างนั้นน่ะ โอ้ย นึกไปแล้วกำเดาพาลจะไหล ทำไมเขาหื่นอย่างนี้เนี่ย

 

เบสท์ทำหน้านิ่ง "คือนายจะบอกว่าเด็กมันจะเอานายก็ยอมว่างั้น? โอ้ย ถ้าเป็นอย่างนั้นมันก็ทำไรไม่ได้แล้วป่ะวะ นายเล่นยอมเค้าเองอ่ะ จะมาโวยวายทำไมเนี่ย"

 

ร่างบางทรุดลงไปกองกับโต๊ะอีกครั้ง ฮือ เป็นแบบนี้ต่อไปเขาต้องแย่จริงๆ แน่ ทำไมหมอนั่นถึงได้ตรงสเปคเขาไปหมดอย่างนี้ เข้าใจไหมว่าคนมันถูกใจ พอถูกใจก็อยากจะได้น่ะเข้าใจไหม!!

 

สงสารตัวเองไปอีกหลายนาที เพื่อนที่เงียบไปก็คิดอะไรขึ้นมาได้

 

"นายบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นสเปคของนาย นายก็เลยชอบใช่มะ? งั้นนายก็ลองหาอีกคนสิ หาให้หล่อกว่า ถูกใจกว่า แบบนั้นนายจะได้ไม่แพ้ทางเด็กคนนั้นไง"

 

ใบหน้าสวยผงกขึ้นมา กระพริบตาคิดตาม "หล่อกว่า? ถูกใจกว่า? ...นั่นสิ! ฉันต้องหาให้ดีกว่าเด็กนั่น!!" นัยน์ตาของพายเป็นประกาย ข้อเสียของเขาคือแพ้ผู้ชายแบบคริส แน่นอนว่าเขาไม่ได้ง่าย แต่ถ้าเจอคนที่ใช่เขาก็มีอันต้องยอมสิโรราบทุกที

 

ทางออกของเขาคือทางนี้แหละ!

 

"ขอบใจมากเบสท์ ...ว่าแต่ ที่ร้านนี้มีคนหล่อๆ มั่งมั้ยอ่ะ?"

 

"ไปหาที่อื่นเลย ห้ามมาวุ่นวายที่ร้านนี้ เดี๋ยวฉันเดือดร้อน"

 

"อะไรเนี่ย! ทำไม หะ ทำไม ทำไมกับฉันนี่เถื่อนตลอด ทีกับแพทนี่เทพบุตรมาก"

 

"นี่ฉันไม่ขึ้นมึงกูก็ดีเท่าไหร่แล้ว อยู่ๆ มาโวยวายเนี่ย สนิทกันหรือครับคุณพาย"

 

พายมุ่ยหน้า เป็นเพราะเขารักสนุกเที่ยวไปเรื่อยมาตั้งแต่สมัยเรียน เพื่อนที่คบก็เลยมีแต่เพื่อนเที่ยว เพื่อนแท้เห็นจะมีก็แต่แพทเทิร์น แล้วในเมื่อแพทไม่อยู่ เขาก็เหลือแต่เบสท์นี่แหละที่จะมาปรึกษาได้

 

เห็นร่างบางทำหน้าซึม เบสท์ก็เลิกแกล้ง พยักหน้าไปทีนึง "ล้อเล่นหรอกน่า มีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้ตลอดแหละ ใครจะปล่อยให้นายฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวได้ลงคอ"

พายยิ้มตาปิด เอื้อมมือไปจับสองหูของเบสท์แล้วว่า "นายนี่มันเจ้าตูบจริงๆ เลย น่ารักชะมัด เดี๋ยวให้ขนมนะ"

 

"ตลกละ ไปเลย ไปไหนก็ไป ฉันจะทำงานแล้ว"

 

"ฮ่าๆ โอเค งั้นฉันไปและนะ" ไม่วายพายยังทำเสียง กิ๊กๆ เหมือนเวลาเรียกสุนัข เลยได้รอยยิ้มแยกเขี้ยวของเพื่อนเป็นการส่งท้ายตอบกลับมา

 

พายออกมายืนข้างรถ ก้มดูนาฬิกาที่บอกเวลาอีกสิบห้านาทีห้าโมงเย็น แล้วก็พาลนึกอยากหนีความจริงอีกสักชั่วโมงสองชั่วโมง ตอนนี้คริสน่าจะกลับถึงบ้านแล้ว ไม่รู้ว่าพ่อจะให้เขามาดูแลเด็กนั่นทำไม อยู่ตั้งมอห้าแล้ว การบ้านอะไรก็ทำเองได้หมด แถมหัวยังไม่ใช่ธรรมดา เห็นบอกกำลังเตรียมตัวเพื่อสอบเข้าคณะแพทย์ด้วย อัจฉริยะขนาดนั้นจะเอาคนดูแลไปทำไมไม่เข้าใจ แถมที่บ้านก็มีคนรับใช้อีกตั้งเยอะแยะ แค่พ่อแม่ไม่อยู่เดือนสองเดือน เรื่องเล็กน้อยชะมัดเลย

 

มือบางยกขึ้นขยี้หัวตัวเองอย่างขัดใจ แล้วเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

 

 

 

เมื่อกลับมาถึงบ้าน พายก็เจอป้าอรยืนรออยู่ที่หน้าโถงทางเข้า ท่าทางดูร้อนรน เมื่อเธอเห็นพายก็รีบเดินมาเรียก

 

"คุณพาย มาแล้วหรือคะ ป้ากำลังกังวลใจอยู่เชียว"

 

"มีอะไรเหรอครับป้าอร"

 

"คุณหนูน่ะสิคะ ไม่ยอมกลับมากับรถนายช่วง" นายช่วงคือคนขับรถที่คอยไปรับไปส่งที่โรงเรียน "ไม่รู้จะไปมีเรื่องไว้ที่ไหนอีกหรือเปล่า ป้าล่ะกลัวใจคุณหนูจริงๆ"

 

"หืม? คริสเค้าเคยมีเรื่องด้วยหรือครับ?" อย่าบอกนะว่าเป็นเด็กมีปัญหา ประมาณว่าบ้านรวยแต่ขาดแคลนความรักจากพ่อแม่ พายคิดไปเรื่อย

 

ป้าอรมีท่าทางกังวลใจจริงๆ "คราวก่อนคุณหนูไปมีเรื่องกับพวกวัยรุ่นจนถูกตำรวจจับข้อหาทะเลาะวิวาท คุณท่านต้องไปประกันตัวออกให้ ถ้าหากว่าเกิดเรื่องขึ้นมาตอนนี้ ป้าจะช่วยคุณหนูยังไงดีล่ะคะ"

 

"แล้วป้าอรพอจะทราบไหมครับว่าคริสเค้าน่าจะไปที่ไหน" ถ้าหากเรื่องมันต้องไปถึงตำรวจมันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแล้ว เป็นไปได้เขาก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นมา

 

"คอนโดเพื่อนคุณหนูอยู่ทองหล่อ ป้าว่าน่าจะเป็นที่นั่นแหละค่ะ คุณพายลองโทรหาคุณหนูดูนะคะ เผื่อแกอาจจะรับสาย"

 

พายพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปที่รถ พลางต่อสายโทรศัพท์หาคริส ฝ่ายนั้นไม่ได้ปิดเครื่อง แต่ก็ไม่ยอมรับสาย เขาต่อสายอยู่อย่างนั้นจนใกล้ถึงทองหล่อ เสียงทุ้มเกินเด็กก็ดังขึ้น

 

"ครับ?"

 

"ฉันพายนะ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?"

 

มีเสียงโหวกเหวกโวยวายของหลายคนดังแทรกเข้ามา "อยู่ห้องเพื่อน ผมบอกน้าช่วงไปแล้วนี่ว่าจะมาทำรายงานกับเพื่อน เดี๋ยวกลับเอง"

 

พายไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะเสียงจากปลายสายฟังดูแล้วเหมือนก๊งเหล้ากันมากกว่า พายสวมบทบาทผู้ปกครองอย่างไม่รู้ตัว "ห้องเพื่อนอยู่ที่ไหน ฉันจะไปรอรับนายกลับบ้าน"

 

"ไม่ต้องหรอกน่า กลับเองได้"

 

"บอกมา"

 

"ก็บอกว่าไม่ต้องมาไง”

 

“นี่ฉันอยู่ทองหล่อแล้ว อย่ายึกยัก บอกมาคอนโดเพื่อนนายอยู่ที่ไหน” พายกดเสียงสุดเท่าที่จะทำได้ ปลายสายเงียบไปอึดใจก็ยอมบอก ซึ่งมันก็บังเอิญว่าเป็นคอนโดเดียวกันกับที่เขาอยู่ พายไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไปเจอคริสทื่ผับวันก่อนได้ เจ้าตัวคงมากับเพื่อนกลุ่มนี้นั่นแหละ คอนโดอยู่กลางแหล่งเที่ยวราตรีอย่างนี้จะเหลืออะไร

พายเลี้ยวรถเข้าซอยสิบด้วยความคุ้นเคย และเพราะเขาเองก็อยู่คอนโดนี้จึงเป็นเรื่องง่ายที่จะเข้าไปข้างใน เขากดไปชั้นยี่สิบสองซึ่งเป็นชั้นห้องเพื่อนของคริส

 

ก้าวออกมาจากลิฟต์ก็เห็นร่างสูงในชุดนักเรียนยืนรออยู่ข้างหน้าทางเดิน ท่าทางดูหงุดหงิดไม่น้อยที่เห็นเขา

 

“บอกว่าไม่ต้องมา ทำไมดื้อจัง”

 

“ฉันกลัวนายก่อเรื่องนี่นา แล้วนี่จะกลับเลยเหรอ” พายมองมือข้างหนึ่งของคริสที่ถือเป้กับแฟ้มงานและหนังสือหนาหนึ่งเล่ม “รายงานทำเสร็จแล้วเหรอ”

 

“ไม่ทำแล้ว กลับๆ” คริสใช้มือข้างที่ว่างจับไหล่บางให้หมุนตัวหันกลับไปหาลิฟต์ ตอนนั้นเองที่เสียงโหวกเหวกจากห้องของเพื่อนดังขึ้น มีใครคนหนึ่งโผล่หัวออกมาเรียก

“เฮ้ย คริส ลืมโน้ตอีกเล่มอ่ะ”

 

พายหันไปมองก็เห็นเด็กผู้ชายในชุดนักเรียนแบบเดียวกับคริสโผล่หน้าออกมาจากประตูห้อง พลางโบกสมุดโน้ตไปมา กำลังจะอ้าปากพูดก็มีมือมาปิดปาก อันที่จริงปิดทั้งหน้าของเขาเสียมิด

 

“ทำอะไรของนายเนี่ย” พายแกะมือคริสออกจากหน้า แล้วก็เห็นว่าเพื่อนของคริสวิ่งเข้ามาสี่คน แต่ละคนหน้าตาดีๆ ทั้งนั้น สงสัยจะลูกครึ่งกันทั้งกลุ่ม พอหันไปมองหน้าคนที่อยู่ดีๆ ก็เอามือมาปิดหน้าปิดตาเขากลับโดนสายตาดุจ้องกลับมาเสียอย่างนั้น

 

เขาทำอะไรผิดวะเนี่ย?

 

“ใครอ่ะ” คนที่ถือสมุดโน้ตมาให้ถามด้วยสายตาเป็นประกาย พายกำลังจะอ้าปากก็ถูกมือใหญ่ปิดอีกรอบ พร้อมกับโอบไหล่เขาให้ถอยออกมายืนข้างๆ

 

“เสือก พวกมึงรีบกลับเข้าห้องไปเลย” คริสดึงสมุดมาจากมือเพื่อนแล้วรีบไล่ แต่เพื่อนๆ กลับยังมองหน้าพายด้วยความอยากรู้ แล้วคนหนึ่งในกลุ่มก็ร้องออกมา

 

“อ๋อ กูจำได้ละ คุณคนสวยคนที่มึงกลับไปด้วยกัน ที่ผับวันก่อนนี่หว่า”

 

“เออใช่ จริงด้วย นี่มึงกะคบเค้าเลยเหรอ นึกว่าจะแค่วันไนท์สแตนด์เหมือนทุกทีซะอีก” อีกคนในกลุ่มผิวปากได้น่าถีบมากจากสายตาของพาย

 

“นั่นดิ แต่สวยแบบนี้ก็น่าเสียดาย เบื่อเมื่อไหร่บอกกูนะ”

 

พายเกือบจะได้ถีบเพื่อนของคริสเรียงตัวจริงๆ อยู่แล้วตอนที่คริสขยับตัวมายืนขวาง

 

“พูดมากนะพวกมึง คนนี้ห้ามยุ่ง ห้ามแตะ ห้ามปากหมา ไม่ต้องมองด้วย”

 

“โหย หวงว่ะ”

 

“เออ ไปๆ กูจะกลับแล้ว” คริสสะบัดมือไล่เพื่อนแล้วถือวิสาสะโอบไหล่บางให้เดินเข้าไปในลิฟต์ที่ขึ้นมาถึงพอดี

 

พายมองร่างสูงที่กดลิฟต์เสร็จก็เก็บของเข้าเป้ “เพื่อนนายนี่เถื่อนจัง”

 

ร่างสูงรูดซิบเป้แล้วเหวี่ยงขึ้นสะพายไหล่ข้างเดียว หันมามองคนตัวเล็กกว่าในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์เข้ารูป ทำให้เจ้าตัวดูตัวเล็กผอมบาง ใครเห็นก็คงอยากอุ้มกลับบ้านทั้งนั้น

 

“ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องมา พูดไม่ฟัง”

 

“ให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันเป็นผู้ปกครองนายนะ แล้วไอ้ที่พูดกับเพื่อนนั่นหมายความว่าไง พูดอย่างกับว่าเราเป็นอะไรกันอย่างนั้นแหละ”

 

“ก็ใช่น่ะสิ” คริสหันกลับมาแล้วเดินต้อนให้ร่างบางถอยไปติดผนังกระจก มือข้างหนึ่งเท้าลงกับกระจกเพื่อกักร่างในวงแขนไว้ อีกข้างไล้ปลายนิ้วไปตามผิวแก้มเนียนที่ตอนนี้เริ่มมีสีจัดจากกระแสเลือดที่สูบฉีด ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปใกล้ แกล้งพูดเสียงยียวน “เราทำอะไรๆ กันตั้งขนาดนั้น จะไม่เป็นอะไรกันได้ยังไงล่ะครับ คุณผู้ปกครอง”

 

พายได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ เขาว่าเขาต้องแพ้กลิ่นตัวของคริสด้วยแน่ๆ ทำไมเวลาถูกเข้าใกล้ร่างกายเขามันถึงรวนอย่างนี้ก็ไม่รู้ หายใจก็ไม่ค่อยจะสะดวก พาลอยากจะกระโจนเข้าหายังไงก็ไม่รู้ โอ้ย มันจะมากเกินไปแล้วไอ้เด็กบ้า

 

ติ๊ง

 

พายรีบแทรกตัวเองออกมาทันทีเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก สูดอากาศภายนอกไปเฮือกใหญ่อย่างต้องการเรียกสติ รู้สึกอากาศร้อนทั้งที่อยู่ในห้องแอร์ สะบัดมือปัดๆ หาอากาศพัดหน้าแล้วเดินนำออกไปที่ประตูทางออกของคอนโด

 

คริสเดินตามขึ้นไปนั่งในรถ คาดเข็มขัดนิรภัยแล้วก็หันไปหาคนที่เพิ่งเงยหน้าจากการเสียบเข็มขัดนิรภัย ระยะหน้าที่ใกล้กันเกินความจำเป็นทำให้พายเด้งตัวถอยไปติดประตูรถ

 

“มีอะไร” พายถามคนที่จ้องมา

 

“ผมหิวข้าว”

 

“จะกินอะไรล่ะ”

 

“คุณ”

 

“เดี๋ยวถีบตกรถ”

 

คริสหัวเราะ “แวะข้างทาง ร้านไหนก็ได้ ผมหิวมากเลย”

 

“อืมๆ”

 

สิบห้านาทีต่อมารถ Mini Cooper สีแดงก็จอดเลียบข้างทางหน้าร้านข้าวต้มรอบดึก พายมองเด็กลูกครึ่งโซ้ยข้าวต้มแล้วนึกขำ หน้าตาไม่น่าจะกินอะไรอย่างนี้เป็นเลย แถมยังบอกว่าชอบผัดหอยลายอีก ดูไม่น่าจะเข้ากับหน้าตาสักนิด ดูไปดูมาพายก็ชักหิว เลยสั่งมากินด้วยอีกถ้วย กว่าจะกลับไปถึงบ้านก็สามทุ่มเข้าไปแล้ว ป้าอรดูโล่งใจมากที่คุณหนูกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

 

“ดีจริงๆ เลยที่มีคุณพายอยู่ด้วย” ป้าอรบอกก่อนจะขอตัวไปพักผ่อน

 

พายเดินกลับขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง อดหยุดยืนมองบานประตูห้องของคริสไม่ได้ แล้วก็ต้องส่ายหัวรัวๆ เมื่อเผลอคิดไปถึงเซ็กครั้งล่าสุดเมื่อคืน ทะลึ่งจริงๆ เลยพาย คิดอะไรกับเด็กมัธยมแบบนี้เนี่ย ต่อว่าตัวเองพลางปิดประตูห้อง เขาว่าเขาปล่อยไปแบบนี้ไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ ยิ่งอยู่ใกล้คริสมากเท่าไหร่ก็ยิ่งแพ้ทาง มันต้องไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่ถ้าพ่อรู้ว่าเขากับคริสมีอะไรกัน

 

อาบน้ำเสร็จก็ยังคิดหาทางออกไม่ได้ เขาเปิดประตูห้องน้ำออกมาพลางเช็ดผมไปด้วย เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องร้องเฮ้ยเสียงดังกับภาพที่เห็น เตียงของเขาถูกเจ้าของบ้านยึดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

“อย่าเที่ยวไขกุญแจเข้าห้องคนอื่นอย่างนี้สิ” พายบ่น

 

“คนอื่นที่ไหน คนกันเองต่างหาก” คนนอนกระดิกเท้าบนเตียงตอบสบายอารมณ์

 

พายยืนมองท่าทางนั้นของคริสแล้วนึกอยากถีบให้ตกเตียง “ออกไปเลย ฉันจะนอนแล้ว”

 

“ก็นอนสิ” พูดพลางตบที่นอนข้างๆ

 

“ฉันจะนอนคนเดียว”

 

“แต่ผมจะนอนกับคุณ”

 

“นายนี่มัน...” พายสุดจะสรรหาคำมาโต้เถียง ไม่รู้ว่าบ้านนี้เลี้ยงลูกชายมาให้เป็นคนเอาแต่ใจหรือยังไงกัน ร่างบางคิดไปทั้งที่ตัวเองก็ถูกเลี้ยงตามใจมาเหมือนกัน เลยเหมือนกับว่าพายกำลังเจอคนที่รับมือยากเพราะนิสัยบางส่วนของคริสนั้นเหมือนกับตัวเอง ไม่สิ หมอนี่ท่าทางจะอาการหนักกว่าเขาเสียอีก

 

“ไม่ต้องห่วง วันนี้ผมไม่กินคุณหรอกน่า”

 

พายมองคริสอย่างไม่ไว้ใจ เด็กหนุ่มจึงย้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ทำอะไรจริงๆ มานอนเถอะ ผมง่วงแล้วเนี่ย”

 

พูดไปก็เท่านั้น พายเดินไปปิดไฟอย่างช่วยไม่ได้

 

“............”

 

“มือนายนี่มันอะไร”

 

“แค่กอดเองน่า”

 

“แล้วจะสอดมาใต้เสื้อทำไมเล่า!”

 

“ก็อยากกอดผิวนุ่มๆ”

 

“เอามือออกไปเลย”

 

“จะให้กอดหรือจะให้กด”

 

“............”

 

 

...ไอ้เด็กบ้า!!

 

 

--------------------------------------------------

TBC

Up