Skip to menu

XEDITION

두근두근 In Seoul

สถานะ : จบแล้ว

KimYoonBe

두근두근 In Seoul

(ทูกึนทูกึน อิน โซล)

ตึกตัก ไม่ได้ตั้งใจจะรัก...จริงๆ นะ

 

Chapter 00

 

 

ห้องสี่เหลี่ยมโทนสีฟ้าอ่อนสลับสีชมพูจากวอลเปเปอร์ที่มีลายลูกไม้หวานแหววประดับอยู่ด้านบนให้ความรู้สึกวินเทจนิดๆ มีสไตล์หน่อยๆ เฟอร์นิเจอร์สีขาวล้วนทุกชิ้นบ่งบอกถึงความตั้งใจของเจ้าของห้องที่ต้องการความเป็นเจ้าหญิงได้อย่างดีเยี่ยม หากมองจากสิ่งเหล่านี้แล้วใครต่อใครจะต้องจินตนาการไปได้เลยว่าเด็กสาวผู้อาศัยในที่แห่งนี้คงจะน่ารักน่าทะนุถนอมราวกับเจ้าหญิงตัวน้อยๆ เป็นแน่

 

ทว่า ใครต่อใคร ที่ว่าน่ะ ไม่ใช่คนที่กำลังนอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงในเวลานี้ ดังนั้นทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เจ้าตัวก็รีบพลิกกายเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที เฉียดท่อนขาขาวๆ ของน้องสาวที่ยกขึ้นมาหมายจะฟาดลงตรงตำแหน่งที่นอนอยู่เมื่อครู่ไปอย่างฉิวเฉียด

 

“ไอ้คุณพี่แพท! แค่คำแรกก็สูงเสียจนคนถูกเรียกต้องยกสองมือขึ้นปิดหู “พี่บอกป๊าใช่ไหมว่าไซน์ไปดูคอนเสิร์ทมาเมื่อวาน” เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายแขนยาว ที่อกเสื้อติดเข็มตราโรงเรียนเอกชนชื่อดัง เท้าสะเอวถลึงตาใส่พี่ชายที่นั่งหน้ายู่อยู่บนเตียงของเธอเอง

 

แพทเทิร์นถอนหายใจทีหนึ่ง มุ่นคิ้วใส่น้องสาวผู้มีใบหน้าราวกับเป็นฝาแฝดกัน “เธอพลาดเองต่างหาก ป๊าโทรไปที่บ้านของเจน” อธิบายเพียงแค่นี้เด็กสาวก็เข้าใจได้ทันที เธอหมุนตัวเดินตึงตังไปปิดประตู แล้วกลับมากระแทกตัวลงนั่งข้างพี่ชาย ทำหน้าย่นยู่ไม่ต่างกัน ริมฝีปากเม้มแน่น คิ้วขมวดยุ่ง

 

“ทะเลาะอะไรกับเจนอีกล่ะสิ” พี่ชายถามอย่างรู้ทัน เขาวางหนังสือการ์ตูนของน้องสาวลง ทำท่าให้ความสนใจน้องสุดเลิฟสุดสวาทขาดใจอย่างจำเป็น

 

...แน่ล่ะ ลองไม่สนใจสิ มีหวังเขาได้โดนงอนไปสามเดือน

 

ดีไซน์ยังนั่งเม้มปากไม่ยอมตอบอยู่พักใหญ่ จนคนรอฟังเกือบจะเลิกรออยู่แล้วค่อยเริ่มพูด “เจนโกรธไซน์เรื่องบัตรคอนเสิร์ท ตอนแรกเจนบอกจะไป แต่พอใกล้วันคอนฯอยู่ๆ ก็บอกไปไม่ได้ บัตรใบละตั้งห้าพัน แล้วไซน์เป็นคนจ่ายให้เจนก่อน ไซน์ก็เลยเอาบัตรไปปล่อยในเว็บ ขาดทุนไปตั้งหนึ่งพัน แล้วพอวันคอนเจนก็โทรมาบอกว่าจะไปด้วย ไซน์บอกว่าขายบัตรทิ้งไปแล้วเจนก็เลยโกรธ ...เป็นพี่แพท พี่แพทก็ต้องขายบัตรแบบไซน์ใช่ไหมล่ะ?”

 

แพทเทิร์นอยากตอบน้องสาวใจจะขาดว่าเขาไม่โง่พอจะซื้อบัตรคอนเสิร์ทห่าเหวอะไรนี่ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ “เออ ก็คงขายแหละ”

 

“ใช่มะ?! เจนน่ะไม่มีเหตุผล ไซน์ไม่ใช่คนผิดเสียหน่อย ตัวเองลังเลเองแล้วจะมาโทษคนอื่นได้ไง”

 

“แล้วทำไมเธอยังบอกป๊าว่าไปค้างบ้านเจนอีกล่ะ ทะเลาะกันก็น่าจะอ้างถึงคนอื่นสิ”

 

ดีไซน์ยื่นปากสีชมพูระเรื่อ “ไซน์ลืมคิดนี่นา ก็วางแผนกันแบบนี้ไว้แต่แรกแล้ว”

 

“เธอมัวแต่คิดเรื่องดาราเกาหลีล่ะสิ เฮ้อ นี่พี่บอกตรงๆ เลยนะ พี่ว่าไซน์เพลาๆ เรื่องดารานักร้องบ้างเถอะ ถ้าป๊ารู้ว่าเธอไม่ได้แค่ไปดูคอนเสิร์ต แต่ไปตามศิลปินตั้งแต่ลงเครื่องมายันขึ้นเครื่องกลับล่ะก็ เธอโดนเละแน่ๆ ”

 

“พี่แพทก็อย่าบอกสิ! แล้วไซน์ก็ไม่ได้ตามบ่อยๆ เสียหน่อย ถ้าไม่ใช่วงนี้ไซน์ก็ไม่ตามหรอก อ๊ะ นี่กี่โมงแล้ว?” จู่ๆ เด็กสาวก็ทำหน้าตาตื่นขึ้นมา ถลกแขนเสื้อขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ “จะห้าโมงเย็นแล้วเหรอ! โอ้ยยย จะทันไหมเนี่ย พี่แพทลุกเร็ว ขับรถให้ไซน์หน่อย!”

 

“เดี๋ยวก่อน อะไร จะให้พี่ขับรถไปไหน เธอไม่ได้โดนป๊ากักบริเวณหรอกเหรอ” แพทเทิร์นพยายามขืนแรงแขนที่ถูกดึงเอาไว้

 

ใบหน้าสวยของเด็กสาวหันขวับกลับมา ตอบชัดถ้อยชัดคำ “ก็เพราะงี้ไงไซน์ถึงต้องให้พี่แพทพาออกไป พี่แพทไปขอป๊าให้หน่อย บอกว่าจะพาไซน์ไปกินข้าวนอกบ้าน”

 

“แล้วทำไมพี่ต้อง...”

 

“ไม่งั้นไซน์จะบอกป๊า ว่าพี่แพทชอบผู้ชาย!

 

ถ้าจะตะโกนขนาดนี้ แพทเทิร์นจะไม่สงสัยเลยสักนิดว่าคนทั้งบ้านอาจรู้กันหมดแล้ว

 

แต่เหนือสิ่งอื่นใด น้องสาวตัวดีมันรู้ได้ยังไงวะ?!

 

“ไซน์ เธอรู้ได้ไง? พี่ไม่เคย...”

 

“โอ้ย ไม่ต้องบอกไซน์ก็รู้เหอะ! ทั้งพี่ต้น พี่เอ็กซ์ พวกรุ่นน้องพี่เดย์อ่ะ แทบจะง้างปากไซน์ทุกเช้าก่อนเข้าโรงเรียนอยู่แล้ว! ตัวเองทำใครต่อใครเขาอกหักไปทั่วรู้ตัวหรือเปล่า พวกรุ่นพี่มอหกโรงเรียนพี่แพทเจอหน้าไซน์ถามหาแต่พี่แพทกันทั้งนั้นแหละ ...ไม่ต้องมาต่อรองให้มากความแล้ว งานนี้พี่แพทต้องช่วยไซน์!”

 

โรงเรียนของแพทเทิร์นกับดีไซน์อยู่ใกล้กันจนแทบจะติดกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็คนละรั้วโรงเรียนอยู่ดี แพทเทิร์นจึงไม่เคยคิดว่าน้องสาวจะรู้รสนิยมของตัวเอง โดยเฉพาะเมื่อเขาจบจากโรงเรียนนั้นมาได้สองปีแล้ว

 

...พวกนั้นยังคิดจะถามหาเขาอยู่อีกเหรอ? โชคดีแล้วล่ะที่เขาเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์

 

“เออๆ ก็ได้ จะให้พาไปที่ไหนล่ะ?” แพทเทิร์นยอมตามใจน้องสาว ดูเหมือนดีไซน์เองก็พอจะรู้ว่าเขาไม่ต้องการติดต่อกับพวกรุ่นน้องที่โรงเรียนอีก เธอเองก็คงลำบากอยู่เหมือนกันที่ต้องช่วยเขา ...เซ้นส์ผู้หญิงน่ากลัวชะมัด

 

“สนามบินสุวรรณภูมิ ต้องไปให้ทันก่อนหกโมงด้วยนะ!”

 

...เกาหลียังไม่กลับประเทศไปอีกเหรอ?...

 

_______________________________

 

 

“กรี๊ด--------------------”

 

...โอ้ย หูจะแตกไหมวะเนี่ย!

 

แพทเทิร์นยกมือขึ้นปิดหู รู้สึกเหมือนตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในสมรภูมิรบอย่างไรอย่างนั้น ทางเข้าเกทเนืองแน่นไปด้วยกลุ่มเด็กสาวและหญิงสาววัยรุ่นผู้มีพลังเสียงและพลังกายล้นเหลือจนน่ากลัว ป้ายไฟส่องแสงวิบวับพาให้รู้สึกตาลายคล้ายอยากเป็นลมมันเสียเดี๋ยวนี้ ในใจนึกสงสัยขึ้นมาว่าศิลปินมันทนกับสภาพนี้ได้อย่างไร

 

...คงไม่ใช่คนแล้วล่ะ

 

“พี่แพทๆ ทางนี้ๆ อย่ายืนบื้อสิเดี๋ยวก็หลงกันพอดี” ดีไซน์สาวน้อยน่ารักของพี่ชายที่มีหน้าตาน่ารักไม่แพ้กันกลายร่างเป็นสาวน้อยพลังม้าไปเรียบร้อยแล้ว แค่จับลากข้อมือของแพทเทิร์นพรืดเดียว พี่ชายก็ลอยหวือตามไปไม่ยากเย็น

 

“โอ้ย ทำไงดี ไซน์เข้าไปไม่ถึงอ่ะ!” เด็กสาวพยายามชะเง้อคอมองกลุ่มคนตรงกลางที่เป็นจุดเด่นท่ามกลางคลื่นมหาชนราวกับอยู่กันคนละโลก

 

...นี่ถ้ามันเปล่งออร่าวิบๆ ได้ล่ะก็ เทพชัดๆ

 

“ดูแค่ตรงนี้ก็พอแล้วมั้งไซน์ คนเยอะจะตาย เบียดเข้าไปมีหวังตายแน่ๆ ” แพทเทิร์นทำหน้าสยอง

 

“ไม่ได้นะ! ไซน์อุตส่าห์ทำของขวัญให้ยูมิน ยังไม่มีโอกาสได้ให้เลย!”

 

เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว “นี่อย่าบอกนะว่าที่ไปตามถึงโรงแรมสองคืนไม่มีโอกาสให้ของ?”

 

“ก็ไซน์กลัวเขาไม่เอากลับไปด้วยนี่ ถ้าให้ที่สนามบินเขาก็ต้องถือไปด้วยแน่ๆ อยู่แล้ว”

 

“เขาอาจจะทิ้งก่อนขึ้นเครื่องก็ได้” แพทเทิร์นยักไหล่ แล้วก็ต้องร้องโอ้ยเพราะโดนฝ่ามือเล็กตบผัวะเข้าให้ที่แขน

 

“พี่แพท! ปากเสียนะ ไม่รู้แหละ พี่แพทต้องเอาไปให้ยูมินแทนไซน์ ถ้าพี่ให้ไม่สำเร็จนะ ไซน์จะบอกป๊าว่าพี่...”

 

“เออๆ ขู่จังเว้ย!” แพทเทิร์นรับถุงกระดาษมาจากมือเล็กอย่างไม่เต็มใจทั้งท่าทาง สีหน้า และน้ำเสียง “ไหนคนไหน ยุงบินของเธอคนไหน”

 

“ยูมิน! ไม่ใช่ยุงบิน!! ...คนที่ตัวสูงๆ อ่ะ สูงที่สุดในวงเลย” สองพี่น้องพยายามเขย่งเท้ายืดหัวสุดความสามารถ

 

“แม่งก็สูงทุกคนอ่ะ”

 

“ก็คนที่สูงที่สุด ที่หล่อๆ อ่ะ โอ้ยพี่แพทไม่ต้องถามมากแล้ว ไปดูใกล้ๆ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ ใส่เสื้อสีดำ ตัวสูง หล่อๆ” ดีไซน์ผลักหลังพี่ชายไปข้างหน้า จนพี่ชายหลุดเข้าไปในกลุ่มคนชั้นในได้สำเร็จ เธอตะโกนไล่หลังไปว่ายังไงก็ต้องเอาของไปส่งถึงมือยูมินให้ได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะ...

 

จะอะไรนั่นแหละ แพทเทิร์นรู้ดีแม้เสียงกรี๊ดจะกลบเสียงของน้องสาวไปแล้วก็ตาม เขาพยายามใช้ร่างกายที่ผอมบางของตัวเองให้เป็นประโยชน์ ทั้งมุดทั้งแทรกทั้งเบียดเสียดจนแสบแขนไปหมด บอกตามตรงว่ามองแทบไม่เห็นทาง เห็นแต่ความมืดของกลุ่มคนที่เขากำลังมุดผ่านเป็นหมาอยู่ ขาใครเป็นขาใคร เท้าใครเป็นเท้าใคร มึนงงไปหมด ยืดคอขึ้นดูก็พบเป้าหมายในระยะไม่ไกล ตัวสูง เสื้อสีดำ หน้าตาหล่อลาก คงใช่ยุงบินแหละ! เกือบจะเมารองเท้าของมหาชนแล้วตอนที่หลุดผลัวะออกมานั่งก้นจ้ำเบ้ากลางทางเดินโล่งที่ถูกกั้นด้วยที่กั้นซึ่งคั่นแฟนคลับเอาไว้ไม่ให้ล้ำเขต

 

แต่เดี๋ยวก่อน จะว่าทางโล่งก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะตอนนี้เขากำลังนั่งทับขาใครบางคนอยู่

 

 

“กรี๊ด--------------------”

 

 

โอ้ยยยย เสียงร้องของแพทเทิร์นถูกกลบด้วยเสียงกรี๊ดที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นอีกสองเท่า

 

“เชี่ย!” แพทเทิร์นน้ำตาคลอเมื่อพบว่าการพยายามลุกขึ้นยืนของตนเองนั้นไม่สำเร็จ ข้อเท้าซ้ายเจ็บแปล๊บขึ้นมาจนน้ำตาซึม กำลังจะหันไปหาคนที่ตนเองนั่งทับแต่กลับถูกหิ้วปีกสองข้างให้ลุกขึ้นยืนเสียก่อน

 

...ใช่ครับหิ้วปีก ศัพท์ตรงตัวเลย เขาแทบจะตัวลอยตอนถูกจับให้ยืน เงยหน้าขึ้นมองแล้วให้รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำหน้าประหลาดอยู่อย่างน่าเกลียด

 

โอ้โห คุณพระคุณเจ้าท่านทำบุญมาด้วยอะไร ถึงได้เกิดมาหล่อลากโคตรบรรพบุรุษอย่างนี้ แล้วนี่คุณจะตัวสูงไปไหนครับเนี่ย?

 

...แล้วยังริมฝีปากสีแดงๆ นี่อีก แค่ขยับคนมองก็เคลิ้มแล้วครับ

 

 

“กรี๊ด--------------------”

 

 

“ห๊ะ?” แพทเทิร์นทำหน้างงเพราะไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร เสียงกรี๊ดมันจะดังไปไหนวะครับ?

 

Are you okay?” เสียงทุ้มนุ่มๆ ดังขึ้นอีกหน่อย มาพร้อมสำเนียงแม่ชัดเจนแจ่มแจ๋ว แอคเซ้นท์กินขาด

 

“เออ โอเค” ด้วยความมึนงงบวกตกตะลึง แพทเทิร์นเลยเลือกจะตอบตามสัญชาตญาณนำพา ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจได้ไม่ยาก พยักหน้ามาให้สองที แถมยิ้มมุมปากอีกที

 

...เฮ้ย ผิดกติกา! ทำไมต้องยิ้ม! ไม่ต้องยิ้ม! ห้ามครับ ห้าม!!

 

This is for…?” นัยน์ตาวิบวับเลื่อนลงมองถุงในมือคนตัวเล็กกว่าเป็นเชิงถาม

 

...ฟอร์นายนั่นแหละ!

 

แพทเทิร์นรีบดันถุงกระดาษไปหาคนถามรวดเร็วราวกับกลัวว่าจะเสียโอกาสที่อาจเกิดขึ้นแค่เสี้ยววินาทีนี้ไป “ยู!” สั้นๆ ง่ายๆ เอาเข้าใจเป็นสำคัญ

 

คนเกาหลีหน้าตาดีเกินสัญชาติทำท่าจะพูดอะไรต่ออีก แต่...

 

 

“กรี๊ด--------------------”

 

 

“....................” แพทเทิร์นกำลังงงเป็นรอบที่สองว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ขณะที่ในใจก็ด่าเสียงกรี๊ดไปด้วย วินาทีต่อมาเขาก็ถูกการ์ดจับที่ไหล่ลากพรืดเดียวอย่างง่ายดายเช่นเคย กลับมายืนหน้ามึนอยู่นอกประตูเกทซึ่งห่างกับจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ไกลลิบ

 

มองเห็นรำไรๆ ว่ากลุ่มคนหน้าตาดีหายลับเข้าไปในเกทเรียบร้อยแล้ว สักพักก็เห็นเด็กสาวหน้าคุ้นเคยจนใกล้เคียงกับคำว่าน่าเบื่อพุ่งปรี๊ดตรงมาหน้าตาตื่น แถมยังแหกปากลั่นอีกต่างหาก

 

...อายเค้ามั่งเหอะน้อง

 

“พี่แพท------------!!

 

“อย่าตะโกนสิไซน์ พี่หูจะแตกอยู่แล้ว”

 

“พี่แพท!!” ไซน์ยังตะโกน แถมเพิ่มการเขย่าไหล่พี่ชายที่ยืนเอียงๆ ด้วยขาข้างเดียวไปด้วย “พี่แพททำอะไรลงไปรู้ตัวหรือเปล่า!!”

 

“ทำอะไร? ก็เอาของของเธอไปให้ยุงบินอะไรนั่นไง โอ้ย ไซน์ อย่าเขย่าพี่สิ พี่เจ็บขา!”

 

ดีไซน์ทำหน้าเหมือนจะเป็นลม มือหยุดเขย่าแต่ไม่ปล่อยออกจากไหล่ของพี่ชาย

 

“คนนั้นไม่ใช่ยูมิน แต่เป็นเมเนเจอร์ต่างหาก! แล้วคนคนนั้นอ่ะโคตรโหดเลย! โอ้ยยย เขาต้องเอาของไซน์ไปทิ้งแน่ๆ เลย”

 

“หา? เมเนเจอร์? หน้าตาหล่อสัสอย่างนั้นอ่ะนะเป็นเมเนเจอร์?” แพทเทิร์นทำหน้าเหลอหลา

 

“เออ หล่อ แต่ไม่ใช่ยูมิน คนคนนั้นหล่อแค่ไหนก็โหดแค่นั้นแหละ!”

 

“เหรอ?” นึกถึงรอยยิ้มมุมปากนั้นแล้ว แพทเทิร์นคิดไม่ออกจริงๆ ว่าคนคนนั้นจะดุสักแค่ไหนกันเชียว “พี่ว่าเธอคิดมากไปแล้วล่ะ เดี๋ยวพอเขาเปิดดูก็รู้เองแหละว่าเป็นของยุงบิน”

 

“ก็ใช่น่ะสิ! แล้วเขาก็คงเอาไปทิ้ง!”

 

“คิดมากน่า เขาจะทิ้งได้ไงไม่ใช่ของตัวเอง”

 

“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน บางทีเมเนเจอร์อาจเข้าใจผิดว่าเป็นของตัวเองก็ได้นะ ไซน์ไม่ได้เขียนการ์ดอะไรเลย”

 

“นี่เธอให้ของโดยที่ไม่มีการ์ดอะไรเลยเนี่ยนะ?” เด็กหนุ่มถามเลิกคิ้ว แล้วก็ต้องเลิกคิ้วค้างอยู่อย่างนั้นเมื่อสังเกตเห็นว่าด้านหลังน้องสาวมีกลุ่มแฟนคลับหลายกลุ่มพากันซุบซิบมองมาทางพวกเขา บางคนยกกล้องขึ้นส่องมาทางนี้ด้วย

 

สายตาของพี่ชายทำให้ดีไซน์รู้สึกตัว เหลียวหลังไปมองแล้วก็ยกมือตบหน้าผากตัวเอง หันกลับมาคว้าแขนพี่ชายขึ้นกอดรอบคอแล้วเร่งให้ออกเดิน

 

“เรื่องของขวัญช่างมันก่อน ไซน์ว่าเรารีบไปจากที่นี่กันเหอะ”

 

“ทำไม เกิดอะไรขึ้น คนพวกนั้นมองเราทำไมอ่ะ?”

 

เด็กสาวยกมือขึ้นป้องซีกหน้าราวกับกลัวถูกแอบถ่าย “ไว้กลับบ้านไปพี่ก็รู้เองแหละ”

 

แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่แพทเทิร์นก็เลือกที่จะไม่ถามถึงเรื่องนั้น เพราะมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่า

 

“ไซน์”

 

“หืม?”

 

“พี่ข้อเท้าแพลง ขับรถไม่ได้ว่ะ”

 

 

 

_______________________________

TBC

 

Subject Author
Chapter 00 - จุดเริ่มต้น KimYoonBe
Chapter 01 - การเดิมพันครั้งสุดท้าย KimYoonBe
Chapter 02 - เดินทางไปเกาหลีใต้ KimYoonBe
Chapter 03 - เพราะดวงสมพงษ์กัน? KimYoonBe
Chapter 04 - ถ้าเมเนเจอร์จะโหดขนาดนี้...! KimYoonBe
Chapter 05 - แลกเบอร์กัน...โอป้า? KimYoonBe
Chapter 06 - คิมซึงฮวาน กับเด็กขี้เมา KimYoonBe
Chapter 07 - มันต้องเป็นเพราะความเมาแน่ๆ KimYoonBe
Chapter 08 - อะไรนะ? เดทกับไอดอล?! KimYoonBe
Chapter 09 - จูบนี้มันอะไรกันครับ?! KimYoonBe
Chapter 10 - เป็นไงล่ะ จูบคืนแบบนี้ตกใจล่ะสิ?...! KimYoonBe
Chapter 11 - เขาเนี่ยนะเป็นชู้กับคิมซึงฮวาน?! KimYoonBe
Chapter 12 - ผมตกหลุมรักคุณมาสองปีแล้ว KimYoonBe
Chapter 13 - จูบเป็นยาแก้ปวดฉุกเฉิน KimYoonBe
Chapter 14 - คนที่ 'ชอบ' ก็มีอยู่คนนึง KimYoonBe
Chapter 15 - มากกว่าความหลงใหล KimYoonBe
Chapter 16 - ...ที่รัก... KimYoonBe
Chapter 17 - ตกลงเราคบกันแล้วนะ KimYoonBe
Chapter 18 - เรื่องจูบ ถือว่าเจ๊ากัน KimYoonBe
Chapter 19 - สวนสนุกเอเวอร์แลนด์ KimYoonBe
Chapter 20 - เพราะคุณคือโชคชะตาสำหรับผม KimYoonBe
Up